Veronika Ölmek İstiyor// Paulo Coelho

-



Henüz 17 yaşındayken anne ve babası tarafından akıl hastanesine üç kez gönderilmişti. Kimi kez hareketli kimi kez içine kapanıktı, üstelik sanatçı olmak istiyordu. Ailesi bunu toplumdışı yaşam ve yoksulluk içinde ölmeye götüreceğine inanmaktaydı.

Yazar Coelho, o günlerden şöyle bahsediyor: ‘‘Deli değildim oysa, sadece gerçekten yazar olmak isteyen 17 yaşında bir çocuktum. Bunu kimse anlamadığı için aylarca kilit altında tutuldum ve gırtlağıma kadar sakinleştiriciye boğuldum. Tedavim sırf elektroşoktan ibaretti. Bir gün bu yaşadıklarımı yazacağım ve böylece genç insanların hayatlarımızın en erken aşamalarından itibaren kendi rüyalarımız uğrunda savaşmak zorunda olduğumuzu anlamalarını sağlayacağım konusunda söz vermiştim kendime.’’ 


Sözünü tuttu: VERONİKA ÖLMEK İSTİYOR KİTABINI YAZDI.


Veronika, depresif halde yaşayan, hüzünlü, nefret dolu biri değildi aksine az mı dolaştı güneşli öğle sonlarında..Dünyada olup bitenlerden haberli, gazete okuyan biriydi.


Ölmeye karar vermesinin iki nedeni vardı; Birinci neden: Tekdüzelik

İkinci neden:Acizlik


Odasını dikkatlice temizledi, kaloriferi kapattı, dişlerini fırçaladı dört kutu uyku ilacını içti ve yatağına uzandı. İntihar öncesi yaptıkları, trajik yaşamı ve intiharıyla tanınan Sylvia Plath’ı hatırlattı bana.. 


Gözlerini açtığında tipik bir dünya sancısı içindeydi, hiç bir şeye benzemeyen dünya sancısını hemen anlamıştı.

Ruh sağlığı hastenesi Vilette’da yaşayacaklarından kendi bile haberdar değildi.


Yaşanacakları bilen tek bir kişi Dr İgor’du. Onunda öngöremediği şey ise uyguladığı tedavinin bulaşıcı olmasıydı. 

Aylar sonra o gün gelmişti gülümsedi. Başarmıştı. Vintriol yani “acılaşmayı def etme” tedavisinin notlarını ayrıntılarını yazdı: 

Yaşama bilinci için, Veronika üzerinden yaptığım ilk en önemli denemede kullandığım ilaç; ölüm bilinci.


Sevgiyle Kalın
Ayşe Gürbüz

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Elimdeki Bu Hayatla Ne Yapacağım?: Dilozof Tedx

-
İnsan doğal eğilimidir anlamlandırma meselesi. Varoluşumuzun kanıtı gibi.  Çoğumuzun  “İnsanın anlam Arayışı” kitabından tanıdığı Frankl amcanın da dediği gibi insanı güdüleyen şey: “anlam istemi” . Bu istem ortadan kalktığında ne olur ki? Boşunalık? Simyacı kitabı sayfa 21: “kendilerini yeryüzünde başıboş dolaşmaktan vazgeçirtecek kişi..” Bu anlam karşımızda boş bir pazar yeri gibi duran dünyayı başı boş dolaşmaktan vaz geçirtiyor, bir düşü gerçekleştirme olasılığı veriyor. Yahu bu soruya gerçekte yanıt verebilir miyiz sahiden?  Bu yazıda yaşamın anlamını bulmak için bir reçete bekliyorsanız hayal kırıklığına uğrarsınız baştan söylemek isterim. Yaşamın anlamı gibi bu kocaman konsepte Dilozof   soru sormanın öneminden bahsedir.Yani diyor ki; ANLAMIN ANLAMI NEDİR arkadaş? Anlam ilişkidir: özneyle öznenin kendisine konu edindiği nesne arasındaki ilişki. Şey hakkındaki düşünceden doğar. O zaman anlam mutlak değildir. Zeytin dalı düşünelim, barış anlamı da içerir. Bu ili...
Devamı

Peki Ya Yaşamlarınız?: Hustler Kültürü

-
Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı Adam bulut gibiydi, hatırladı Adamın ayaklarının altında  Yıldızların yıldız olduğu vardı Adam yıldızlara basa basa yürüdü Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı. Cemal Süreya Muazzam bir şiir okudunuz az evvel. Okuma tercihiniz nasıldı? Yavaş yavaş, her kelimenin tadını çıkararak mı? Ne bilim kaldırımlarda ışıldayan parıltıların sokak boyunca dizelenmesini hissettiniz mi mesela..  Yoksa hızlıca, üstün körü bakışlar atarak mı? “Evet sıradaki sayfaya geçelim hadi, hadi“ diyen bir iç sesin hızına ayak uydurmanın kısa süreli hazını yaşayarak mı? Peki ya yaşamlarınız? Hustle Kültür: çalışmayı, koşuşturmayı, aceleciği yücelten bir hayat felsefesi anlamına gelmekte.   *Sürekli bir şeyler üretmek zorunda hisseder,  *Zamanı daha iyi nasıl kullanabilirim başlıklı kitaplar okur, *“Daha nasıl” la başlayan cümlelerin girdabında yüzer, *Başkalarıyla kıyaslanmayı ölçüt olarak kabul eder, *İsteyip istemediğini tam ...
Devamı

Bakış Açını Değiştir Dünyan Değişsin: Bir Yoga Hikayesi

-
Hepimizin bir hikayesi var.  Bizi değiştirdiğini gördüğümüz o hikaye. Ve çoğu için  hayatımızın yörüngesini değiştiren birden fazla anlar.  Pratik sırasındaki “yere bakan köpek pozu” benim için o tanımlayıcı anlardan bir tanesi. Bunu buraya eklemek istiyorum çünkü devam edebilmek içinde küçük hatırlatıcılara ihtiyacımız var. Unutmuyorum ki bu hatırlatıcılar bize enerji olarak da geri dönüyor.  Yogayla tanışmam 3-5 sene öncesine dayanıyor. Pratiklerim hep kopuk kopuk ilerliyordu. Çünkü pozlara dalıyordum. Bildiğiniz böyle kafa göz dalmak. Ee işin sonu “Yookk böyle olmayacaklarla..” son buluyordu. Hep küçük bir kız çocuğunun tatlıcı dükkanı önünden geçerken annesinin elinden sıkıca tutup hızlıca ilerlemeleri sonrası kızın arkasına dönüp üzgün gözlerle baktığı gibi bakıyordum yogaya .Yapmak istiyorum ama yapamıyorum. Yapamadıkça üzülüyorum. Üzüldükçe uzaklaşıyorum. Çoğu kırgınlık, öfke ile baş etmeye çalışırken tek tip yoldan gittiğimizi fark etmiyoruz bile. Kendimizi b...
Devamı