Bakış Açını Değiştir Dünyan Değişsin: Bir Yoga Hikayesi

Hepimizin bir hikayesi var. 

Bizi değiştirdiğini gördüğümüz o hikaye. Ve çoğu için  hayatımızın yörüngesini değiştiren birden fazla anlar. 

Pratik sırasındaki “yere bakan köpek pozu” benim için o tanımlayıcı anlardan bir tanesi. Bunu buraya eklemek istiyorum çünkü devam edebilmek içinde küçük hatırlatıcılara ihtiyacımız var. Unutmuyorum ki bu hatırlatıcılar bize enerji olarak da geri dönüyor.

 Yogayla tanışmam 3-5 sene öncesine dayanıyor. Pratiklerim hep kopuk kopuk ilerliyordu. Çünkü pozlara dalıyordum. Bildiğiniz böyle kafa göz dalmak. Ee işin sonu “Yookk böyle olmayacaklarla..” son buluyordu. Hep küçük bir kız çocuğunun tatlıcı dükkanı önünden geçerken annesinin elinden sıkıca tutup hızlıca ilerlemeleri sonrası kızın arkasına dönüp üzgün gözlerle baktığı gibi bakıyordum yogaya .Yapmak istiyorum ama yapamıyorum. Yapamadıkça üzülüyorum. Üzüldükçe uzaklaşıyorum.

Çoğu kırgınlık, öfke ile baş etmeye çalışırken tek tip yoldan gittiğimizi fark etmiyoruz bile. Kendimizi bu duyguları bitirmeye o kadar çok odaklıyoruz ki. “Duyguyu sonlandır” alışkanlığını kırmak bizi çok zorlayıcı bir hale sokuyor. Böylelikle de kendini sabote eden davranışlar içinde oluyoruz. 

Şunu öğrendik, tek yol sorunu çözmeye odaklanmak. Oyun terapisi eğitimi alırken bana ilk söylenilen şey şuydu “soruna değil, çocuğun ihtiyacına odaklan”..

Bu döngüyü kırmak istedim.  Sorun olarak gördüğüm şeye karşı bakış açımı değiştirdim: pozu yapabilmem için neye ihtiyacım var? Bu soruyu sormak sorunu daha çok sahiplenmeme neden oldu. Sanki olayın sorumluluğunu almamda beni destekleyen bir soruydu. Sonrasında, kendimle yuvarlak bir masa etrafına oturdum ve bir karara vardık:)Kollarım yeterli derece kasa sahip olmadığı için bedenimi taşıyamıyordu. Sonra ağırlık çalışmaları derkennnn taaa taaa taa tamm işte üst üste 5 tekrar (kobra pozu ile birlikte, asla atlamam:) yapabiliyorum.

Şükürler olsun aşağı bakan köpek pozu da yapamadım demem artık. Namaste!